Expessing myself without a camera

Ad Astra

Τα αστέρια θεωρούνται από πολλούς φωτογράφους μία από τις παιδικές ασθένειες της φωτογραφίας τοπίου ή και της φωτογραφίας γενικά. Ο λόγος είναι, υποθέτω, ότι τα αστέρια εντυπωσιάζουν αλλά ουσιαστικά είναι μια βαρετή και αντιπαραγωγική διαδικασία. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να ασχολούνται όλοι στην αρχή, καθώς το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό αλλά σύντομα ο ιός θεραπεύεται μιας και η φωτογραφία δεν έχει καμία σχέση με τον εντυπωσιασμό. Read more →

Η Ενοχική Απόλαυση της Καθημερινότητας

Την Αθήνα την είχα για σπίτι μου τριάντα δύο ολόκληρα χρόνια που αν εξαιρέσει κανείς δύο παρενθέσεις πέντε χρόνων η μία ως σπουδαστής που η σκεπή ήταν ξενόγλωσση και δεκαεπτά μηνών η δεύτερη όπου η σκεπή, ο Θεός να την κάνει, ήταν προσφορά του ελληνικού στρατού, τα μάτια κάτω από τσιμέντο άνοιγαν το πρωί και κάτω από τσιμέντο έκλειναν το βράδυ. Δεν παραπονιέμαι, ήμουν τυχερός πάντα είχα θέα. Την θάλασσα, έστω και από αρκετά μακριά ή έναν μικρό ακάλυπτο γεμάτο λεμονιές που πλημύριζαν το δωμάτιο, με μυρωδιές κάθε άνοιξη και γατιά το μπαλκόνι που τιμούσαν το φαγητό που δεν έτρωγε ο δικός μου γάτος. Μύξα τον έλεγα, και ήταν φοβερός. Read more →

Η αναζήτηση της “μαγείας”

Μπαίνοντας στον κόσμο της φωτογραφίας, μου ήταν από την αρχή ξεκάθαρο ότι δεν επιθυμώ να ασχοληθώ καθόλου με το χρηστικό κομμάτι της. Ενώ με ενθουσίαζαν οι φωτογραφίες από μόδα, αθλητισμό, άγρια ζωή, τοπίο και εξακολουθούν να μου αρέσουν παρ όλ’ αυτά, πλέον, ψάχνω να δω και να εκπαιδευτώ από την δουλειά ανθρώπων που έχουν να δείξουν κάτι το πιο προσωπικό, ανθρώπων που έχουν καταφέρει ή προσπαθούν να δείξουν την εσωτερική τους μαγεία παρά να αποτυπώσουν την μαγεία που βλέπουν μπροστά στα μάτια τους. Read more →

The story of a dog

It was one of those mornings that the sun never makes an appearance in the sky dome. I was awake struggling to finish off a yesterday’s cigarette left in the ashtray, trying to choke down its stale taste with a coffee that was getting cold. I was sitting on a wide chair with my feet up near the hearth succeeding to maintain the heat I carried from bed and I was thinking. No, I wasn’t thinking I was absentminded and staring at the flames. Around me people were walking by, doing their daily morning chores, making me feel even more depressed for not doing anything at all. I was trying to excuse my idleness making myself believe that I am an artist and my job is to take photographs but little “me” on my right shoulder would argue “and why aren’t you outside trying to take pictures?” making my head hung more towards my chest looking at my belly, feeling even more useless. Read more →

A morning cold and grey

Today I awoke way before the sun embraced my part of the world to take a stroll in the snowy landscape. It has become an almost daily ritual by now, hear a familiar song in the alarm clock, slowly open my eyes and reluctantly leave the warm embrace of my covers for my body to be accustomed to the still air of a cold room which has won the battle against the fire at the fireplace trying desperately with its last breath not to die. Yet today wasn’t like any other ordinary day, i felt cold yes but my heart was cold as well. She never came in my sleep last night you see and the cold began its journey from my heart all the way to my toes. I wrapped all the layers of clothes I could find in the dark around me disguising my self as an “onion”, grabbed my backpack and opened the door. Read more →