Expessing myself without a camera

Απεταξάμην

“Ήταν ένα μικρό καράβι
που ήταν αταξίδευτο
Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.
Κι έκανε ένα μακρύ ταξίδι
μέσα εις τη Μεσόγειο
Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.
Και σε πέντε έξι εβδομάδες
σωθήκαν όλες οι τροφές
Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.
Και τότε ρίξανε τον κλήρο
να δούνε ποιος θα φαγωθεί
Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.
Κι ο κλήρος πέφτει στα αγόρια
που ήταν σαν σκυλόψαρα
Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.
Κι ο κλήρος πέφτει στα κορίτσια
που ήταν σαν σκουπόξυλα
Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.
Κι αν σας αρέσει αυτή η ιστορία
την ξαναλέμε, λέμε απ’ την αρχή
Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.” Read more →

Ad Astra

Τα αστέρια θεωρούνται από πολλούς φωτογράφους μία από τις παιδικές ασθένειες της φωτογραφίας τοπίου ή και της φωτογραφίας γενικά. Ο λόγος είναι, υποθέτω, ότι τα αστέρια εντυπωσιάζουν αλλά ουσιαστικά είναι μια βαρετή και αντιπαραγωγική διαδικασία. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να ασχολούνται όλοι στην αρχή, καθώς το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό αλλά σύντομα ο ιός θεραπεύεται μιας και η φωτογραφία δεν έχει καμία σχέση με τον εντυπωσιασμό. Read more →

Η Ενοχική Απόλαυση της Καθημερινότητας

Την Αθήνα την είχα για σπίτι μου τριάντα δύο ολόκληρα χρόνια που αν εξαιρέσει κανείς δύο παρενθέσεις πέντε χρόνων η μία ως σπουδαστής που η σκεπή ήταν ξενόγλωσση και δεκαεπτά μηνών η δεύτερη όπου η σκεπή, ο Θεός να την κάνει, ήταν προσφορά του ελληνικού στρατού, τα μάτια κάτω από τσιμέντο άνοιγαν το πρωί και κάτω από τσιμέντο έκλειναν το βράδυ. Δεν παραπονιέμαι, ήμουν τυχερός πάντα είχα θέα. Την θάλασσα, έστω και από αρκετά μακριά ή έναν μικρό ακάλυπτο γεμάτο λεμονιές που πλημύριζαν το δωμάτιο, με μυρωδιές κάθε άνοιξη και γατιά το μπαλκόνι που τιμούσαν το φαγητό που δεν έτρωγε ο δικός μου γάτος. Μύξα τον έλεγα, και ήταν φοβερός. Read more →

Η αναζήτηση της “μαγείας”

Μπαίνοντας στον κόσμο της φωτογραφίας, μου ήταν από την αρχή ξεκάθαρο ότι δεν επιθυμώ να ασχοληθώ καθόλου με το χρηστικό κομμάτι της. Ενώ με ενθουσίαζαν οι φωτογραφίες από μόδα, αθλητισμό, άγρια ζωή, τοπίο και εξακολουθούν να μου αρέσουν παρ όλ’ αυτά, πλέον, ψάχνω να δω και να εκπαιδευτώ από την δουλειά ανθρώπων που έχουν να δείξουν κάτι το πιο προσωπικό, ανθρώπων που έχουν καταφέρει ή προσπαθούν να δείξουν την εσωτερική τους μαγεία παρά να αποτυπώσουν την μαγεία που βλέπουν μπροστά στα μάτια τους. Read more →

The story of a dog

It was one of those mornings that the sun never makes an appearance in the sky dome. I was awake struggling to finish off a yesterday’s cigarette left in the ashtray, trying to choke down its stale taste with a coffee that was getting cold. I was sitting on a wide chair with my feet up near the hearth succeeding to maintain the heat I carried from bed and I was thinking. No, I wasn’t thinking I was absentminded and staring at the flames. Around me people were walking by, doing their daily morning chores, making me feel even more depressed for not doing anything at all. I was trying to excuse my idleness making myself believe that I am an artist and my job is to take photographs but little “me” on my right shoulder would argue “and why aren’t you outside trying to take pictures?” making my head hung more towards my chest looking at my belly, feeling even more useless. Read more →