Η Ενοχική Απόλαυση της Καθημερινότητας

Την Αθήνα την είχα για σπίτι μου τριάντα δύο ολόκληρα χρόνια που αν εξαιρέσει κανείς δύο παρενθέσεις πέντε χρόνων η μία ως σπουδαστής που η σκεπή ήταν ξενόγλωσση και δεκαεπτά μηνών η δεύτερη όπου η σκεπή, ο Θεός να την κάνει, ήταν προσφορά του ελληνικού στρατού, τα μάτια κάτω από τσιμέντο άνοιγαν το πρωί και κάτω από τσιμέντο έκλειναν το βράδυ. Δεν παραπονιέμαι, ήμουν τυχερός πάντα είχα θέα. Την θάλασσα, έστω και από αρκετά μακριά ή έναν μικρό ακάλυπτο γεμάτο λεμονιές που πλημύριζαν το δωμάτιο, με μυρωδιές κάθε άνοιξη και γατιά το μπαλκόνι που τιμούσαν το φαγητό που δεν έτρωγε ο δικός μου γάτος. Μύξα τον έλεγα, και ήταν φοβερός. Read more →