Expessing myself without a camera

Ad Astra

Τα αστέρια θεωρούνται από πολλούς φωτογράφους μία από τις παιδικές ασθένειες της φωτογραφίας τοπίου ή και της φωτογραφίας γενικά. Ο λόγος είναι, υποθέτω, ότι τα αστέρια εντυπωσιάζουν αλλά ουσιαστικά είναι μια βαρετή και αντιπαραγωγική διαδικασία. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να ασχολούνται όλοι στην αρχή, καθώς το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό αλλά σύντομα ο ιός θεραπεύεται μιας και η φωτογραφία δεν έχει καμία σχέση με τον εντυπωσιασμό.  Οι παράγοντες που συντελούν στην ελαφρά τη καρδία διάγνωση της ενασχόλησης με την αστροφωτογραφία ως παιδικής ασθένειας είναι πολλοί. Κυριότερος είναι η λανθασμένη αντίληψη περι του ρόλου των αστεριών στην φωτογραφία, η οποία είναι άμεσα συνυφασμένη με τον κορεσμό αδιάφορων νυχτερινών τοπίων που κατακλύζουν το ίντερνετ μόλις το ημερολόγιο γράψει Ιούνιος στο βόρειο ημισφαίριο. Δεν πρόκειται να αντικρούσω τις θεωρίες του καθενός, άλλωστε οι απόψεις διαμορφώνονται βάση εμπειριών και διαθεσιμότητας οπτικού υλικού, θέλω όμως να παραθέσω και τις δικές μου απόψεις βασισμένες στις εμπειρίες μου, οι οποίες ομολογουμένως είναι λίγες μεν εκτενείς δε.

Θα ξεκινήσω με το χαρακτηρισμό της αστροφωτογραφίας ως βαρετής και αντιπαραγωγικής. Καταλαβαίνω από πού προέρχεται αλλά θεωρώ ότι όποιος ισχυρίζεται κάτι τέτοιο ξεκινάει με εντελώς λάθος σκοπό ή δεν του αρέσει καθόλου το τοπίο. Αν δεν του αρέσει, κακώς ασχολείται γιατί μόνο σε τέτοιο συμπέρασμα θα καταλήξει. Στην περίπτωση όμως που το τοπίο τριγυρίζει στο μυαλό και υπάρχει όρεξη για ενασχόληση με νυχτερινή τοπιογραφία το λάθος είναι να ξεκινήσεις να πας με σκέψεις αποκλειστικά για αστέρια και τεχνικές. Ναι, έτσι είναι και βαρετό και αντιπαραγωγικό το εγχείρημα. Βρίσκεις έναν βράχο, μια λίμνη, μια χαράδρα και περιμένεις τον κόσμο να γυρίσει για να γράψεις την τροχιά ή τον γαλαξία να εμφανιστεί. Αν είσαι και μόνος σου χωρίς μπύρες κόβεις φλέβες. Το να ξεκινήσεις όμως για να βγάλεις μια καλή φωτογραφία τοπίου, έχοντας τα αστέρια στο μυαλό σαν αξεσουάρ και μόνο, είναι εντελώς διαφορετικό θέμα που δεν το λες βαρετό μιας και η διαδικασία της αναζήτησης μιας καλής σύνθεσης, μιας καλής ευκαιρίας, είναι πάντα αναζωογονητική και σίγουρα όχι αντιπαραγωγική εφόσον το αποτέλεσμα ίσως δικαιώσει τους κόπους – και λέω ίσως γιατί στην φωτογραφία δεν υπάρχουν εγγυήσεις.

Ας πάμε τώρα στον σκοπό των αστεριών στη φωτογραφία. Οι φωτογραφίες του γαλαξία για τον γαλαξία και διάφορων άλλων ουράνιων φαινομένων εξυπηρετούν αστρονομικούς σκοπούς, ίσως και μερικούς αστρολόγους για να δουν επιτέλους μια φορά και αυτόν τον Ερμή που τον έχουν βγάλει τόσες φορές ανάδρομο. Σε επίπεδο φωτογραφίας με σκοπό την προσωπική έκφραση η αξία τους είναι μηδενική. Όσα στοιχεία και να βάλεις μπροστά, όσο εντυπωσιακά και αν είναι. Αν τις προσπάθειές σου τις υπαγορεύει ο ουρανός είσαι χαμένος από χέρι, αν δεν έχεις και καλή τεχνική, άστα να πάνε. Ούτε τον σωριασμένο ανάσκελα σε ένα χαντάκι  Όλαφ από την Ουψάλα, που μετά από δέκα μπύρες κοιτάει το βόρειο σέλλας με μισάνοιχτα θολωμένα μάτια δεν θα μπορέσεις να εντυπωσιάσεις, πόσο μάλλον να του πεις «δες με, εγώ, ο Κωνσταντίνος είμαι κάπου εδώ». Η νυχτερινή φωτογραφία, όπως και κάθε φωτογραφία, θα πρέπει να έχει κάτι το προσωπικό, κάτι το ιδιαίτερο. Ένα χαρακτηριστικό. Γι’ αυτό πρώτα βάζεις το εγώ και μετά τα αστέρια, τα οποία απλόχερα θα σε βοηθήσουν να ντύσεις το εγώ σου τις νύχτες που ξαγρυπνάς. Αλλιώς θα ελπίζεις ο Όλαφ να είναι στην ενδέκατη μπύρα όταν θα ανοίξει το facebook.

Δυστυχώς, η βασική πηγή άντλησης πληροφοριών για το θέμα της νυχτερινής φωτογραφίας τοπίου είναι κυρίως το ίντερνετ και δη συγκεκριμένοι ιστότοποι. Ιστότοποι, οι οποίοι βασίζουν την ύπαρξή τους στις συνδρομές και τις διαφημίσεις με αποτέλεσμα να προωθούν φωτογραφίες εντυπωσιασμού, γιατί «πουλάνε». Διαμορφώνονται έτσι παγκόσμιες τάσεις, οι οποίες, κατά την γνώμη μου, ευνουχίζουν οποιαδήποτε προσπάθεια δημιουργίας από ανασφαλή άτομα σε αναζήτηση αναγνώρισης, όπως είναι οι περισσότεροι καλλιτέχνες που έχω γνωρίσει. Είναι πιο εύκολο να πας με το ρεύμα παρά να το διασχίσεις, να μουσκέψεις με εμπειρία και να συνεχίσεις τον δρόμο μόνος σου. Το ξέρω και δεν το συστήνω, παρά μόνο στους συνειδητοποιημένους φωτογράφους που έχουν συγκατατεθεί αλλά όχι συμβιβαστεί με τον όρο αποτυχία. Αν πάλι θες να μείνεις στο ποτάμι τότε φρόντισε να πατήσεις γερά τα πόδια σου και να κάνεις μικρά βήματα για να μην παρασυρθείς. Βήματα όμως όχι προς τα μπροστά που οδηγούν στην λίμνη και το τσούρμο αλλά προς τα πίσω και την πηγή. Εκεί όπου βρίσκονται οι εμπνευστές μιας ιδέας και οι καλύτεροι εκπρόσωποί τους και ίσως και αυτό το ταξίδι για τα αστέρια αποδειχθεί συναρπαστικό. Στην προσπάθεια να μοιάσεις σε κάποιον άλλο ίσως καταφέρεις να εντυπωσιάσεις και τον Όλαφ ξεμέθυστο.

Κωνσταντίνος Βασιλάκης.

 

Leave Reply


9 × six =