Archives

Tagged ‘Τύμφη‘

Απεταξάμην

“Ήταν ένα μικρό καράβι
που ήταν αταξίδευτο
Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.
Κι έκανε ένα μακρύ ταξίδι
μέσα εις τη Μεσόγειο
Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.
Και σε πέντε έξι εβδομάδες
σωθήκαν όλες οι τροφές
Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.
Και τότε ρίξανε τον κλήρο
να δούνε ποιος θα φαγωθεί
Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.
Κι ο κλήρος πέφτει στα αγόρια
που ήταν σαν σκυλόψαρα
Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.
Κι ο κλήρος πέφτει στα κορίτσια
που ήταν σαν σκουπόξυλα
Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.
Κι αν σας αρέσει αυτή η ιστορία
την ξαναλέμε, λέμε απ’ την αρχή
Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.” Read more →

Η Ενοχική Απόλαυση της Καθημερινότητας

Την Αθήνα την είχα για σπίτι μου τριάντα δύο ολόκληρα χρόνια που αν εξαιρέσει κανείς δύο παρενθέσεις πέντε χρόνων η μία ως σπουδαστής που η σκεπή ήταν ξενόγλωσση και δεκαεπτά μηνών η δεύτερη όπου η σκεπή, ο Θεός να την κάνει, ήταν προσφορά του ελληνικού στρατού, τα μάτια κάτω από τσιμέντο άνοιγαν το πρωί και κάτω από τσιμέντο έκλειναν το βράδυ. Δεν παραπονιέμαι, ήμουν τυχερός πάντα είχα θέα. Την θάλασσα, έστω και από αρκετά μακριά ή έναν μικρό ακάλυπτο γεμάτο λεμονιές που πλημύριζαν το δωμάτιο, με μυρωδιές κάθε άνοιξη και γατιά το μπαλκόνι που τιμούσαν το φαγητό που δεν έτρωγε ο δικός μου γάτος. Μύξα τον έλεγα, και ήταν φοβερός. Read more →